، سایت سرگرمی، تفریحی، مجله تفریحی ایرانیان شاد

علی نصیریان پس از ۶ سال دوری از صحنه تئاتر با دو نمایش «آدم خوابش می گیره» و «بازیگر و زنش» به کارگردانی محسن معینی به صحنه تئاتر بازگشت.

به گزارش خبرنگار ایلنا، فعالیت هنری نصیریان به سال ۱۳۳۰ و فعالیت در جامعه باربد برمی گردد ولی نقش های بیاد ماندنی او در فیلم هایی چون” گاو” و “آقای هالو” او را در یاد ها ماندنی تر کرده است.

او دغذدغه اش را اجرای تئاتر ایرانی می داند و از این رو؛ دو نمایش “بازیگر و زنش” و”آدم خوابش می گیره” را در دهه ۷۰ نوشت.

این بازیگر تئاتر و سینمای ایران که کمتر حاضر به گفتگو می شود، درباره این دو نمایشنامه گفت: من از ۵۰ سال پیش این دغدغه ایرانی بودن را داشته ام. آیین ها و سنت های نمایشی و ادبی کشورمان، همیشه دستمایه من برای نوشتن بوده اند.

این هنرمند پیشکسوت ادامه داد: نگاه به گذشته هنری و ادبی، البته به معنای غفلت از مسائل روز جامعه در نمایشنامه هایم نیست و برای همین حتی اگر داستان مربوط به دوره های قدیمی تاریخی باشد، اما بازهم ارجاعات آن به امروز برمی گردد.

وی در ادامه به اجرای انواع مختلف تئاتر در کشور اشاره کرده و افزود: من نمی گویم تئاتر کمدی خوب نیست، تئاتر کمدی هم باید باشد، چراکه نیاز مردم است ولی باید از کار های رمانتیک، جدی و فاخر پشتبانی بشود و همه حمایت ها از کار های پرفرومنس و موزیکال و کمدی نباشد.

نصیریان خاطرنشان کرد: این بسیار مهم است که تئاتر؛ تولید اندیشه و فکر داشته باشد. زمانی هم تئاتر کارش تولید اندیشه بود. در همین فرهنگسرای نیاوران کارهای بسیار فاخری به اجرا رفت که فکر و اندیشه درآن بود و مردم را به فکر کردن وامِی داشت و مردم را سر ذوق می آورد.

وی با اشاره به ساخت سالن های کوچک تئاتری در مکان های مختلف شهر گفت: باید برای مخاطبین مختلف خدمات مختلف داده شود. درست است که تئاتر انواع مختلفی دارد ولی می توان تئاترهای کوچک و تجربی و کا رهایی که حالت اتود دارد را همانند این دو نمایش ساخت یعنی به صورت کارهایی که حالت دو پرسوناژه دارد و می شود آنها را در مکان های کوچک اجرا کرد و اگر درحال حاضر تالار های کوچک ساخته شود، تئاترها بهترمی توانند با مخاطبان خود ارتباط برقرار کنند و جوانان با انرژی که دارند؛ در گروه های متعدد و در سالن های کوچک می توانند کار کنند و می توانند فکر ها، اندیشه ها، سلیقه های خود را به عرصه ظهور بکشانند.

وی با اشاره به حمایت و پشتیبانی از تئاتر ایرانی گفت: من با ترجمه مخالف نیستم. ترجمه بسیار هم خوب است اما باید از تئاتر ایرانی حمایت کرد.

نصیریان افزود: وقتی که تالار سنگلج در سال ۱۳۴۲ احداث می شد؛ یکی از قرارهای که بنا نهاده بودیم؛ اجرای تئاتر ایرانی بود و چند سال هم تئاتر ایرانی ساخته شد.

وی درباره اجرای این قبیل آثار گفت: اگر من حاضر شدم که در این نمایش بازی کنم به دلیل آن است که تئاتر ایرانی بود و برای اینکه بگویم تئاتر ایرانی؛ فقط پرفرمونس نیست. تئاتر ایرانی می تواند زندگی امروزی هم باشد. می شود با تئاتر ایرانی فکرهای تازه تر و مختلف را نشان داد.

این چهره ماندگار تئاتر و سینمای کشور به نمایشنامه هایش اشاره و خاطرنشان کرد: در زمینه های مختلف نمایشی کار کرده ام و یکی از کارهایم نگارش درباره فولکلوریک بوده، در زمینه نمایش های آیینی و سنتی نیز کار کرده ام و بخشی دیگر از نمایشنامه هایم نیز درباره زندگی امروز است. نمایشنامه ها را از تجربه شخصی خود نوشته ام و در این سال ها جز صداقت، الگویی نداشته ام. اکثر نمایشنامه هایم از واقعیت گرفته شده است. در نمایشنامه ها به ایرانی بودن و ایرانیزه بسیار معتقدم و نمایشنامه های امروزی و حتی آیینی و سنتی را ایرانیزه کرده و به صحنه برده ام.

محبوبه بیات(یکی از بازیگران دو نمایش دوپرسوناژه علی نصیریان که توسط علی معینی کارگردانی شده) نیز در بخش دیگری از همین گفتگو بیان کرد: من کارم را با علی نصیریان آغاز کرده ام. ایشان در رابطه خانوادگی و کاری؛ شناخت خوبی از من داشت ولی در طول این سال ها فرصتی نشد که در تئاتر کنار هم باشیم. وقتی آقای نصیریان پیشنهاد بازی در این دو کار را به من داد؛ بسیار خوشحال شدم و پذیرفتم. ضمن اینکه این متن را سی سال پیش برای من خوانده بود. درآن موقع فکر نمی کردم بتوانم این نقش را بازی کنم ولی اجرای این نمایش آنقدر طول کشید که به سن آن شخصیت رسیدم و آن را بازی کردم.

محسن معینی(کارگردان این دونمایش که معتقد است جز با همراهی علی نصیریان این کار مقدور نبود) نیز اذعان کرد: اگرچه در این اجرا از عناصر متعدد برای ارتباط با مخاطب بهره گرفته ایم، اما به نظرم مهمترین عنصر سازنده این دو نمایش، بازیگرانش هستند که با صداقت و هنرنمایی خود، تماشاگر را با داستان همراه می سازند.