، سایت سرگرمی، تفریحی، مجله تفریحی ایرانیان شاد

صبح زود بود. در خونه رو آهسته بستم تا همسایه ها بیدار نشن . مثل بقیه روزای تعطیل میخواستم برم پارک که با دوستام ورزش کنم خیابون اول نم نم شروع کردم به دوئیدن وسط های خیابون که رسیدم صدایی اومد:آقا ، آقا ، آقا بامنی؟یکی از آدمهایی بود که به شغل شریف تفکیک زباله ها مشغول بود یا به زبان عامیانه تر آشغال جمع کن بود !

اون گفت : تلفن دارید؟با تعجب گفتم : آره ، میخوای جایی زنگ بزنی؟نه ، نه ، میشه خودتون یه زنگ بزنید پلیس صد و ده (۱۱۰)چرا؟سطل آشغال رو نشونم داد. بوی خیلی بدی میداد البته چیز عادی بود چون پر از آشغالهای جور واجور بدبو بود، از پوست میوه بگیر تا پلاستیک، البته یه کیسه پلاستیکی توی این سطل آشغال بود که خیلی فرق داشت.

درش باز شده بود و داخلش یه آدم ، یه انسان ، یه اشرف خالقین یا از همه بهتر یه جنین بود!بهش خیره شدم . بغض کردم ؛ چمباده زده بود ، شاید بخاطر سرمای سطل آشغالی بود که داخلش به خواب عمیقی فرو رفته بود.

ناخودآگاه درون ذهنم با اون صحبت کردم و تنها کلمه ای که تونستم به اون بگم این بود: متاسفم!بعد از این کلمه کلی حرف تو مغزم ریزش کرد:اینجا چه دنیایی است و من اینجا چی کار میکنم ؟ من حاصل چه چیزی هستم ؟ عشق پاک زمینی !!! جای اولم تاریک بود، گرم بود و هیچ آرامشی نبود اما الان تاریکتر، سردتر ، ولی آرامش دارم. اینجا چه دنیایی است؟اشک تو چشمام حلقه زده بود.

زنگ زدم پلیس ۱۱۰ ، بعد پانزده دقیقه اومدن ؛ سطل آشغال رو نشونشون دادم بعد از نگاه کردن سطل آشغال نگاهم کردن و گفتن: همین؟من گفتم: این همین نیست این یه آدم!!بعد آقا پلیس که خیلی بچگی هام دوستش داشتم در پلاستیک رو بست و گفت: آشغال جمع کن ها جمعش میکنن تو هم برو!من هم رفتم و فقط به این فکر می کردم که اون جنین چه آینده ای در انتظارشه و انسان ها چه آینده ای رو واسه خودشون ترسیم کرده اند!؟

نوشته : رضا وثیقی طهرانی