، سایت سرگرمی، تفریحی، مجله تفریحی ایرانیان شاد

متولیان امر در جغرافیایی به نام ایران در قالب نظام سیاسی «جمهوری اسلامی» چه برنامه هایی جز محکوم کردن اقدامات کشورهایی که دانشمندان و حتا تمامیت ارضی ایران را نشانه رفته اند، در دستور کار دارند؟ کشورهایی که اتفاقا با ایران روابط دیپلماتیک و حسنه دارند، اما به شکلی کاملاً آشکار و در مقاطعی پنهانی از مصادره ی چهره های ملی ایران به نفع خود در رسانه ها خبرهای مختلفی منتشر می کنند.

دست درازی و از آن خود دانستن مفاخر و بزرگان ایران ریشه در سالیان گذشته دارد. اما مرور اتفاقات سال های اخیر نشان از افزایش این روند طی ۵ سال اخیر است

آیا بی تفاوتی دولت احمدی نژاد نسبت به مصادره ی میراث فرهنگی و مشاهیر بزرگ ایران از سوی کشورهای مختلف صرفاً یک ادعا است؟

تعدادی از فعالین فرهنگی از بی تفاوتی دولت فعلی نسبت به سرمایه های معنوی ایرانی سخن به میان می آورند و عده ای نیز از حریص شدن کشورهای منطقه برای تاراج میراث گذشته ی ایران سخن می گویند.

این پرسش بارها و به انحای مختلف طرح شده است که تا جایی که بسیاری از کشورهای همسایه ایران از دستاوردهای تمدن ایران به نام خود بهره می برند و در این میان مسوولان فرهنگی و پاسداران میراث فرهنگی هم با سخنان پرشور در پی نشاندن این افراد بر سر جای خود هستند. اما این سخنان و حتا برگزاری همایش های پرهزینه با نام بزرگداشت تعدادی از این مفاخر، نتوانسته خللی بر این روند ایجاد کند.

 مروری بر ادعاهای چند سال اخیر برخی کشورها درباره ی مصادره به مطلوب کردن مفاخر ایران نشاندهنده ی عمق ماجرا است: در حال حاضر جمهوری آذربایجان مدعی است که حکیم نظامی گنجوی و بابک خرمدین جزو مشاهیر این کشور هستند.آنها برای اثبات ادعای شان تصاویر نظامی گنجوی را بر روی اسکناسهای شان چاپ کرده اند. سال گذشته هم سایت های غیر رسمی ایران خبری در این ارتباط منتشر کردند که جمهوری آذربایجان ۲ دانشجوی اهل شهر تالش آن کشور را به دلیل ایرانی دانستن نظامی گنجوی و بابک خرمدین به زندان محکوم کرد.

همچنین این کشور موسیقی «عاشیقلار» که با زیبایی و حرکت و ریتمی بسیار دلنشین، قرن هاست در منطقه آذربایجان ایران ـ شامل تبریز، ارومیه و اردبیل ـ نواخته با تلاش های پیگیر و بی سر و صدا به ثبت جهانی رسانده است.

جمهوری تاجیکستان هم علاوه بر این که مدعی مالکیت رودکی است برای آنکه ابو علی سینا را هم از آن خود اعلام کند رویه ی آذربایجان را در پیش گرفته است. البته ابوعلی سینا در حال حاضر به جز تاجیکستان مدعی دیگری هم دارد و آن هم امارات است.

امارات متحده عربی به جز ادعای مالکیت ارضی بخشی از ایران یعنی جزایر ۳ گانه که وزیر امور خارجه این کشور آن را کمتر از اشغال سرزمین های فلسطین توسط اسراییل نمی داند،نام خلیج فارس را هم خلیج عربی می خواند و از اوایل سال گذشته خبرهای مختلفی را پیرامون ابو علی سینا در خبرگزاری های داخلی و جهان منتشر کرد با این مضمون که ابوعلی سینا اصالتا متعلق به سرزمین امارات متحده ی عربی است.

 خرداد ماه سال گذشته هم بی بی سی در خبری اعلام کرد که روبات ابوعلی سینا برای قرار گرفتن در شبکه اینترنتی فیس بوک توسط امارات متحده عربی و با همکاری آلمان و یونان ساخته شده .بی بی سی در ادامه ی خبرش برای معرفی ابوعلی سینا وی را دانشمند عرب معرفی کرد.

 بحرین هم که در روزگاری نه چندان دور جزو استان چهاردهم ایران محسوب می شد دانشگاهی به نام «الخلیج العربی» تاسیس کرده است.

 ترکمنستان هم که با ایران روابط تنگاتنگ سیاسی دارد، شیخ ابوسعید ابوالخیر را ترکمن می داند.

 در عراق هم تعدادی مانی نقاش و اندیشمند ایرانی را عرب و اهل عراق معرفی می کنند. سال گذشته دانشگاه ماکواری استرالیا هم در برنامه ای مانی را عراقی معرفی کرد.

 جلال طالبانی رییس جمهور عراق هم که گفته می شود خود ایرانی الاصل است، اروند رود خوزستان را از آن عراق دانسته است.

 افغانستان، سوریه و ترکیه هم با تاکید بر این که مولانا ایرانی نیست تمبر های مشترک با تصویر مولانا در ترکیه،افعانستان و سوریه چاپ کرده اند.

 اما مولانای پارسی گو به طور کلی از سوی ترکیه مصادره شده است.

 پایگاه تحلیلی – خبری ایران بالکان (ایربا) هم اواسط سال گذشته در گزارشی از دامنه دار بودن طمع ترکیه نسبت به چهره های علمی و ادبی ایران خبر داد.

 البته اینگونه نیست که انتشار این اخبار در ایران بازتاب نداشته باشد چون همواره در محافل فرهنگی و حتا سیاسی ایران نسبت به این پدیده واکنش های منفی صورت می گیرد.

 در عین حال منتقدان غیر دولتی معتقدند از آنجایی که در ایران دولت متولی بسیاری از عرصه های فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و اجتماعی است پس بیراه نیست اگر این انتظار وجود داشته باشد که برای جلوگیری از این روند دولت دست به کار شود و به جز محکومیت این موضوعات، تمهیدات عملی برای جلوگیری از فزونی گرفتن این روند در پیش بگیرد.

 وگرنه همچنان شاهد اتفاقاتی مانند اظهار نظر رییس فرهنگستان هنر قزاقستان در حضور علی معلم (رییس فرهنگستان هنر ایران)مبنی بر ملیت قزاقستانی فارابی خواهیم بود که البته با واکنش محافل فکری و فرهنگی ایران مواجه شد.

 اظهار نظر ایرانی ها واکنش رادیو و تلویزیون دولتی ترکیه را به دنبال داشت.رسانه های دولتی ترکیه هم با انتشار گزارش هایی از معتقدان به ایرانی بودن این فیلسوف بزرگ انتقاد و تاکید کردند که این شخصیت علمی، ترک بود.

 استدلال رسانه های دولتی ترکیه هم در نوع خود جالب توجه است؛ شخصیت هایی چون نظامی گنجوی، مولانا، صائب تبریزی، قطران خاقانی و بسیاری دیگر از مفاخر ادبی ایران، ایرانی نبوده اند چون در سده های گذشته هر یک از زبان های ترکی، فارسی و عربی به عنوان سه زبان اصلی ممالک شرقی دارای جایگاه و کاربرد خاصی بوده اند؛ عربی، زبان علمی و عرفانی آن دوران بود. اغلب دانشمندان غیر عرب نیز مانند حکیم فارابی، ابوریحان و ابن سینا آثار علمی خود را به این زبان به رشته تحریر درآوردند.

 البته رسانه های دولتی ترکیه تنها چند روز بعد از اقدام مجمع عمومی سازمان ملل متحد در معرفی “نوروز” به عنوان یک مناسبت جهانی با ریشه ایرانی با پوشش گسترده این خبر مدعی شدند که این عید متعلق به ترکها بوده است.

  «تمهیدات ویژه» هم از آن جملات مناقشه برانگیز در ایران است. چون معمولا نخبگان،فعالین غیر دولتی و NGO ها با دولت بر سر این واژه به اشتراک نظر نمی رسند.

چالش بین ملی گرایی و اسلامیت که از سالیان گذشته در ایران وجود داشته هم در این رهگذر بی تاثیر دیده نمی شود. این عده سازمان میراث فرهنگی را متهم می کنند که برعکس تبلیغاتی که انجام می دهد در معرفی، ثبت و تبلیغ بسیاری از مفاخر و آثار ملی تلاش چندانی ندارد اما میلیون ها تومان صرف بازسازی اماکن مذهبی و زیارتی در ایران و حتا اماکن زیارتی در عراق و سایر نقاط جهان می کند.

 مدافعان دولت اما مدعی اند نادیده گرفتن تلاش های دولت در زمینه ی بزرگداشت مفاخر و توجه به میراث فرهنگی بی انصافی است.آنان به مراسم بزرگداشت مولانا در سال ۸۶ اشاره می کنند و این که کنگره بزرگداشت هشتصدمین سال تولد مولانا با شرکت اندیشمندانی از ۳۰ کشور جهان در سه شهر تهران، تبریز و خوی برگزار شد.

 حال باید منتظر بود عملکرد سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی را در حفظ و ثبت دیگر میراث ملموس ایران زمین که به ثبت جهانی نرسیده اند، از جمله جشن مهرگان، سپندارمذگان، که گفته می شود ولنتاین اروپایی کپی برداری از آن است، جشن سده، آیین چله یا یلدا، که پایه پیدایش کریسمس تلقی می شود، جشن تیرگان، موسیقی زیبا و باشکوه کردی، خراسانی، مازندرانی، گیلکی، بلوچی و … شاهنامه فردوسی، خمسه، پنج گنج، نظامی گنجوی، منظومه بزرگ شهریار، حیدر بابا سلام و … چگونه خواهد بود؟