آیا پوست تان کک و مک دارد؟

۹ تیر ۱۳۹۰
7 بازدید

این مشکل پوستی یک بیماری ژنتیکی و در افراد سفیدپوست با چشم های روشن و موهای طلایی متمایل به مشکی شایع است.  یعنی دهه سوم زندگی به بعد همچنان ادامه می یابد، این بیماری ژنتیکی و مربوط به سلول های رنگی پوست است بنابراین هیچ درمان قطعی ای ندارد… تمام روش های درمانی و داروهایی [...]

این مشکل پوستی یک بیماری ژنتیکی و در افراد سفیدپوست با چشم های روشن و موهای طلایی متمایل به مشکی شایع است.  یعنی دهه سوم زندگی به بعد همچنان ادامه می یابد، این بیماری ژنتیکی و مربوط به سلول های رنگی پوست است بنابراین هیچ درمان قطعی ای ندارد…

تمام روش های درمانی و داروهایی که شرکت های دارویی- بهداشتی تبلیغ می کنند، فقط لکه ها را کم رنگ تر می کنند و هیچ کدام خاصیت درمان قطعی ندارند.

کشورهای اروپایی و آمریکا که در نژاد آنها کک و مک شیوع زیادی دارد، بسیار خوب توانسته اند این مشکل را بپذیرند و به هیچ وجه آن را بیماری تلقی نمی کنند و بی دلیل هم به دنبال درمان های متعدد نمی روند اما در ایران بیشتر خانم هایی که پوستشان کک ومک دارد. به توصیه های متخصصان پوست عمل نمی کنند و برای درمان، به سراغ محصولات آرایشی -بهداشتی تبلیغ شده می روند.

تنها توصیه ما این است که برای کمرنگ تر شدن لک ها و پیشگیری از پررنگ تر شدن آنها، از پوست خود در برابر آفتاب محافظت کنید.

در ساعتهای ۱۰ صبح تا ۴ عصر حتی المقدور در محیط بیرون و مقابل آفتاب نمانید و هر ۳ ساعت کرم ضدآفتاب با SPF بالای ۳۰ را به صورت بمالید.

در استخر، کوه و دریا و به خصوص اگر برای شنا به استخرهای روباز می روید، ضدآفتاب را فراموش نکنید. پوشیدن دستکش و استفاده از کلاه لبه دار هم الزامی است. بعضی ها عادت دارند کرم زینک اکساید را به جای ضد آفتاب به کار ببرند که اشتباه است، چون پوشش کامل و خوبی ندارد و هدف ما را از استفاده آن تامین نمی کند. در ضمن پوست را سفید و از منظر زیبایی نامطلوب می کند. خواص درمانی هم که ندارد و فقط یک محافظ در برابر آفتاب است و بس.

نکته دیگر اینکه هزینه کردن برای خرید کرم های لکه بر که پوست را مقطعی روشن یا انجام لیزر خاص که لک ها را کم رنگ می کند، بی فایده و مقطعی است، چون مشکل کک و مک ژنتیکی و درونی است.

گذشته از این اگر در برابر آفتاب و اشعه ماورای بنفش آن پوشش کامل نداشته باشید و از پوست محافظت نکنید، لکه ها دوباره عود می کنند. تاکید می کنم که این حالت به هیچ وجه بیماری مهمی تلقی نمی شود و بهتر است آن را قبول کنید و دنبال درمان های آنچنانی نباشید.

کلیدواژه ها: