، سایت سرگرمی، تفریحی، مجله تفریحی ایرانیان شاد

علی دایی شب گذشته دوباره در همان جلد آشنا فرو رفته بود وقتی که به عادل فردوسی پور که جزو اقلیت (گزینه دویی ها) بود بدون پرده پوشی گفت: «من به فهم فوتبالی شما شک کردم.»

آنچه در مورد سرمربی پرسپولیس می شود نوشت، شاید جملاتی تکراری و بارها شنیده شده است. یک بار خبرنگاری او را به اسطوره ای تشبیه کرده بود که هرچه تلاش می کنیم نمی توانیم دوستش داشته باشیم. دایی مرزهای دست نیافتنی قهرمانی را درنوردیده است اما آنچه که در دل مردم می ماند را هرگز کسب نکرده. چیزهایی که نشانی از بزرگ منشی و خوش اخلاقی آقای گل فوتبال جهان داشته باشد. چیزهایی که بعدها بشود آن ها را به زبان آورد و به آن ها افتخار کرد.

بله، دایی همان کسی است که نمی گذارد دوستش داشته باشیم. انگار که هنوز در زمین فوتبال است و همه ما همان مدافعان قلچماق و سخت گیری که باید جانمان را می دادیم تا او به گل نرسد. این راز مخالفت همیشگی دایی با مخالفان است. مخالفانی که اما این بار  دیگر نه آن مدافعان جلوزن بی رحم و هیکلی که مردم عادی تماشاچی فوتبال هستند.