، سایت سرگرمی، تفریحی، مجله تفریحی ایرانیان شاد

موسسه بین المللی فیزیک و شیمی سالوی (Solvay) در سال ۱۹۱۲ در بروکسل بلژیک و پس از برگزاری نخستین کنفرانس بین المللی سالوی در ۱۹۱۱ تاسیس شد. این موسسه در نیمه اول قرن بیستم بسیار مشهور بود و کنفرانس های بین المللی آن که هر چند سال یک بار برگزار می شد، شاهد دستاوردهای بسیار بزرگی بود.

مشهورترین این کنفرانس ها، پنجمین کنفرانس سالوی بود که در اکتبر ۱۹۲۷ / مهر ۱۳۰۶ با موضوع الکترون ها و پروتون ها برگزار شد. از ۲۹ نفر فیزیک دان حاضر در کنفرانس، ۱۷ نفر برنده جایزه نوبل شده بودند (یا در سال های بعد از کنفرانس برنده این جایزه شدند). موضوع این کنفرانس، بحث و بررسی در مورد نظریه کوانتومی بود که به تازگی ارایه شده بود و اصل عدم قطعیت هایزنبرگ به موضوع بحث داغ بین آلبرت اینشتین و نیلز بوهر تبدیل شده بود. اینشتین می گفت «خدا تاس نمی اندازد» و نیلز بوهر جواب می داد: «بس کن! به خدا نگو که چه کار کند». برای آن که بفهمید پس از این هشتاد سال، این بحث به نفع چه کسی به پایان رسید،

حاضران در عکس، از راست به چپ
ردیف سوم (ایستاده): لئون بریلوئین – رالف فاولر – ورنر هایزنبرگ (نوبل فیزیک ۱۹۳۲) – ولفگانگ پائولی (نوبل فیزیک ۱۹۴۵) – ژولز امیل ورشافلت – اروین شرودینگر (نوبل فیزیک ۱۹۳۳)- تئوفیل دی داندر-ادوارد هرزن – پل اهرنفست- امیل هنریوت- آگوست پیکارد

ردیف دوم: نیلز بوهر (نوبل فیزیک ۱۹۲۲) – مکس بورن (نوبل فیزیک ۱۹۵۴) – لوییس دی بروگلی (نوبل فیزیک ۱۹۲۹) – آرتور کامپتون (نوبل فیزیک ۱۹۲۷) – پل دیراک (نوبل فیزیک ۱۹۳۳) – هنریک کرامرز – ویلیام براگ (نوبل فیزیک ۱۹۱۵) – مارتین نادسن – پیتر دبیه (نوبل شیمی ۱۹۳۶)

ردیف اول: اوون ریچاردسون (نوبل فیزیک ۱۹۲۸) – چارلز ویلسون (نوبل فیزیک ۱۹۲۷) – چارلز گویه – پل لانگه وین – آلبرت اینشتین (نوبل فیزیک ۱۹۲۱) – هنریک لورنتز (نوبل فیزیک ۱۹۰۲) – ماری کوری (نوبل فیزیک ۱۹۰۳ و نوبل شیمی ۱۹۱۱) – مکس پلانک (نوبل فیزیک ۱۹۱۸) – اروینگ لنگ مویر (نوبل شیمی ۱۹۳۲)