، سایت سرگرمی، تفریحی، مجله تفریحی ایرانیان شاد

 غم های پایان ناپذیر یک مادر
در فیلم هایی که درباره یک بچه مرده یا در معرض خطر است، مشاهده هرگونه کنش جدی و انتقام خشون تبار و رفتارهای خشن توجیه ناپذیر است. این مسئله در ادبیات کلاسیک اروپا یعنی زمانی که پدران و مادران بچه هایشان را به میزان بیشتری نسبت به امروز از دست می دادند، بیشتر وجود داشت. نمونه آن را می توان در آثار چارلز دیکنز دید. مشهورترین تصویری که دیکنز از چنین موقعیتی ارائه می دهد، تصویر «نل» در کتاب «The old curiosity shop» است. در آثار مدرن، اما امید به زندگانی در بشر بیشتر شده و بچه های کمتری جان خود را از دست می دهند و به همین سبب نیز تحمل این درد در پدران و مادران کمتر شده است.

«حفره خرگوش» اقتباسی است از کتاب دیوید لیندسی آبایر برنده جایزه نوبل که جان کامرون میچل چنین تجربه پیچیده و دشواری را برای مخاطب خود به تصویر می کشد و آن را از دریچه احساسات کاراکترهای خود به آنان انتقال می دهد. این کاراکترها بکا و هاوی هستند که در تئاتر نقش های آنان را سینتیا نیکسون و جان اسلانری بازی می کنند و در فیلم میچل ایفای این نقش ها برعهده نیکول کیدمن و آرون اکهارت بوده است. این زوج که زوجی خوشبخت هستند، هشت ماه قبل پسرک چهار ساله شان را در تصادفی که درست در خیابان مقابل خانه شان روی داده، از دست داده اند.

غمگین اما بدون آزار
فیلم از زمانی شروع می شود که مدت ها از زمان این واقعه شوم گذشته است و بنابراین مخاطب در خلال فیلم است که باید دریابند دقیقاً چه اتفاقی افتاده است. این باعث به وجود آمدن نوعی تناقضات ذهنی در بیننده می شود که برای چنین داستان هایی عادی است. در طول این فیلم مخاطب هرگز آزار نمی بیند و دچار شوک روحی نمی شود. کیدمن و اکهارت از بیننده می خواهند همچون آنها خود را در چنین موقعیت رها سازند. آنها در ملودرامی کمرنگ این درد را تحمل پذیر نشان می دهند.

ممانعت از پررنگ شدن جو ملودرام در فیلم چیزی بود که نه تنها میچل به عنوان کارگردان به آن اصرار داشت که بازیگران فیلم هم نسبت به آن حساس بودند. بکا و هاوی هشت ماه پس از آن واقعه تلخ هر یک در تلاش هستند که به شیوه خود به زندگی عادی برگردند و فشارهای این غم را از دوش خود بردارند. آنها گاه به شکست دادن این غم فکر می کنند، گاه به نقل مکان به جایی دیگر که آنها را کمتر به یاد کودک از دست رفته شان بیندازد. آنها برای این کار به هر چیز پیش پا افتاد های که به ذهن شان برسد، متوسل می شوند. همسایگان و دوستان آنها همه قصد کمک به آنها را دارند و با اظهار همدردی های متفاوت سعی در کاستن دردهایشان دارند، اما گاه خود باعث افزایش برخی رنج ها در آنان می شوند، اما خود آنان نمی دانند چگونه باید با این درد کنار آیند. آیا به جلسات گروهی بروند؟ آیا باید اتاق فرزندشان را خالی کنند؟ آیا باید آن را به همان شکلی که بوده است، حفظ کنند؟ آیا باید بگذارند کاردستی های پسرشان همچنان چسبیده به یخچال بماند و از این طریق به ارتباطشان با او ادامه دهند؟ آیا حفظ این آثار بیشتر غیبت او را برای آنان محسوس نخواهد ساخت؟

عروسک چینی ترک برداشته
درمان های کلامی که به شدت بر کل مکالمات فیلم سایه افکنده است، آن طور که گمان می رود، جواب نمی دهد. آنها حتی گاه اوضاع را بدتر هم می کنند. به ویژه برای بکا که به نظر می رسد کنترل موقعیت های غیرممکن را با فکر کردن به مسایل جادویی و خیالی امکان پذیر نمی داند و معتقد است این نوع تفکرات نمی تواند زندگی نابوده شده او را به او بازگرداند.
کیدمن که همواره در ایفای نقش کاراکترهای خونسرد، آراسته و منظم مهارت خود را نشان داده، در اینجا نیز در نقش بکا یک زن در آستانه ویرانی روحی که مثل یک عروسک چینی ترک برداشته است، خوش درخشیده است. او هر لحظه تغییری ناگهانی دارد و در این تلاش های دیوانه وار می خواهد کار درست را انجام دهد. او یک بار لباس رسمی می پوشد و به محل کار سابق اش در منهتن می رود و سپس لحظه ای دیگر ساعتی پرتنش را با مادرش (دایان ویس) سپری می کند. او سعی می کند دردهایش را پنهان کند، اما در عین حال آنها را ابراز هم می کند. او حسادت حس عدم پذیرش و احساسات نامعقول را در قبال خواهرش به طور همزمان دارد و در عین حال رفتاری عجیب با نوجوانی دارد که مسبب این وقایع بوده و با رانندگی ناصحیح خود پسر او را به کشتن داده است و قاتل پسرش محسوب می شود.

رمز و رموز یک حفره
هاوی هم به هر حال تلاش های خاص خود را برای بازگشت به مسیر زندگی عادی دارد، اما راهی که او برای این کار برمی گزیند، بسیار متفاوت از مسیری است که همسرش برگزیده است. روش او تنها باعث دور شدن اش از همسرش می شود.
«حفره خرگوش» از  «آلیس در سرزمین عجایب» که در آن آلیس از طریق یک حفره خرگوش پا به سرزمین عجایب می گذارد، وام گرفته است. همچنین عنوان کتاب مصوری که نوجوان قاتل کشیده و نوشته است و آن را به بکا می دهد، «حفره خرگوش» است. کتاب این نوجوان سمبلی است از اینکه قدرت هنر همیشه شفابخش و تسلی دهنده بودن نیست. بلکه گاه می تواند تلاشی کوچک باشد برای رفع دلتنگی ها. هم نمایش تئاتری ارائه شده از کتاب دیوید لیندسی آبایر و هم نسخه سینمایی آن که هم اکنون عرضه شده است، خود را ملزم به نشان دادن چیزهایی مشابه کرده اند و تلاش ها را در تجربه های هولناک نشان می دهند.
 هیچ تردیدی در مخاطرات و ریس کهای این کار نیست. «حفره خرگوش» به راحتی می تواند فیلمی خشن یا یک سفر اکتشافی قلمداد شود، اما در این عین حال هیچ کدام از اینها نیست. این فیلم بیشتر فیلمش حساس و باملاحظه است که در پایان چندان متقاعدکننده نیست. چیزهایی را در پس زمینه زندگی بکا و هاوی می بینیم. جزئیاتی از زندگی آنان که چندان مشخص نیست و گویی برای آنها اهمیتی هم ندارد. مثل برادری که بکا داشته است و مادرش علاقه مند است او را با پسر بکا مقایسه کند، اما بکا از این مقایسه ناراحت می شود.
نمی توان انکار کرد که این فیلم قدرت و مهارت میچل را نیز به تصویر می کشد و او را در قالب کارگردانی که وارد موضوعاتی جدی تر شده است، قرار می دهد. او با این اثر فراتر از محدود ه ای که قبلاً در آن قرار داشت، نشان می دهد.